exhibition extension / until 8th of February 2012




















































Like you, I forgot.



Σαν κι εσένα, ξέχασα / Like you, I forgot.
Άκουσέ με / Listen to me.
Θυμωμένες πόλεις εξεγείρονται / Entire cities rise up in anger.
Αλλά εναντίον ποιου; / But against whom?
Χιροσίμα, αγάπη μου


Φωτισμένη βιτρίνα· ψεύτικη ζέστη.

Βαλς· μέσα στο σάλιο
ενός θεού που πνίγει
τα παιδιά της τρέλας του.

Την πρώτη μέρα τους μυρίζεις· τους φόβους.

Πουθενά δεν υπάρχει πλέον τίποτα ξεκάθαρο· τα ίδια τα πράγματα κλονίζονται
και βουλιάζουν στην αμηχανία από δική μας υπαιτιότητα.
Μείγμα από σταθερές και πλάνες.
Αίσθημα μιας ουσιαστικής πτώχευσης.

Το μέλλον, αντικείμενο ελπίδας ή τρόμου, είναι ο αληθινός μας τόπος· εκεί ζούμε.
Η εμμονή της έλευσης μάς στερεί την ικανότητα να συλλάβουμε μια στιγμή ως αναλλοίωτη,
μια στιγμή που να βασίζεται στον εαυτό της, απαλλαγμένη από τη μάστιγα της διαδοχής.
Περιστρέφεται με την ορμή της δίνης γύρω από την κρίση, τον εφιάλτη, τον τρόμο, τον μαρασμό, την αχρηστία, την πλάνη, τον ξεπεσμό.
Και ύστερα μεσολάβησε σκοτάδι.
Κι αυτό το θρόισμα στα φύλλα του κισσού.
Η μοναξιά είναι ο χώρος σου.
Το απροσδιόριστο τίποτε.

Η οποιαδήποτε προσδοκία, εδώ ή αλλού, είναι απόδειξη ότι σέρνεις ακόμη αλυσίδες.
Ας προσπαθήσουμε να μην μας ανήκει τίποτε,
αρχής γενομένης από την επιθυμία, αυτόν τον γεννήτορα τρόμων.
Ελευθερία σημαίνει να σπας ως και αυτή την ιδέα της ελευθερίας, αυτή την αλυσίδα των αλυσίδων.
Οι μόνοι που έχουν κάτι καταλάβει είναι όσοι επέλεξαν την κραιπάλη ή τον ασκητισμό,
οι διεφθαρμένοι ή οι ευνουχισμένοι.
Είμαστε μάρτυρες μιας αληθινής επιδημίας ζωής, μιας σωρείας προσώπων.
Διεστραμμένοι της αγνότητας, μανιακοί της φρίκης.

Η σάρκα απλώνεται όλο και περισσότερο στην επιφάνεια του πλανήτη σαν γάγγραινα.
Μια αρρώστια, αθεράπευτο κενό, μύθος που έχει ξεπέσει σε συμφορά.
Αυτόν το σωρό λίπους που μας εμποδίζει να διακρίνουμε μέσα μας το ουσιώδες.
Ένα κουβάρι σφιχταγκαλιασμένα όντα.
Η ανθρωπότητα, βουλιαγμένη στο ψεύδος, προσηλωμένη σε μια κατώτερη αλήθεια,
θα συγχέει πάντα φαινόμενο και ουσία.  
Ένα ζώο με γνάθο έλκει την καταγωγή του από τις σκοτεινές περιοχές της μιζέριας.

Όλες οι θεωρίες που έχουν κάποια αξία πηγάζουν από ένα μεθύσι, από μια απώλεια του ελέγχου, από μια ικανότητα παραφροσύνης, επομένως ανανέωσης.
Η παραμικρότερη αληθινή κουβέντα απαιτούσε από μένα κάποια δύναμη.
Ανυπόφορο, Ασύμπτωτο, Αντίστροφο.
Σωστική προσπάθεια. 

Μα, η σιωπή μου είναι αληθινή.



Ένα δοκίμιο με αποσπάσματα από Εμίλ Σιοράν: «Ο κακός Δημιουργός», Μωρίς Μπλανσό: «Η Τρέλα της Ημέρας», Πέτερ Μπίξελ: «Κατά βάθος η κυρία Μπλουμ ήθελε να γνωρίσει το γαλατά», Δημήτρη Δημητριάδη: Παρασκήνιο - ΕΡΤ 2011, Αποστόλη Αρτινού: «Βίος Ιδεόληπτος», Μιχάλη Παπαδόπουλου: «Έλικας Φανταστικού Ελικοπτέρου».



Like you, I forgot.



Σαν κι εσένα, ξέχασα / Like you, I forgot.
Άκουσέ με / Listen to me.
Θυμωμένες πόλεις εξεγείρονται / Entire cities rise up in anger.
Αλλά εναντίον ποιου; / But against whom?

 Hiroshima, Mon Amour


Bright showcase; fake warmth

Waltz; in the saliva 
of a god strangling
the children of his madness.

On the First day you smell them; your fears.

Nothing is obvious anywhere anymore. Things are shocked and submerged in puzzlement because of our own responsibility.
A mingling of illusions and inflexibilities.
Feeling of an essential destruction.

An object of hope or fear, the future, is our real place. That is where we live.
The obsession of arrival deprives us of the skill to conceive an unaffected and self-reliant moment, a moment free from the lash of progression.
Revolves like a whirlpool around the crisis, the nightmare, the terror, the decline, the mistreat, the illusion and the humiliation.
And then darkness elapsed.
And that rustling on the ivy leaves.
Loneliness is your home.
The unshaped nothingness.

Any expectation, here or elsewhere, is a proof that you re still dragging chains.
Let’s try to own nothing, beginning from desire, the mother of terrors.

Freedom is to rupture even the same notion of freedom; this chain of chains.
Only those who have chosen debauchery or ascetism are the ones who have understood something -the corrupted or the castrated-
We are witnesses of a real life epidemy, of a heap of people.
Perverts of innocence and maniacs of horror.

The flesh spreads progressively all over the planet’s surface, like gangrene.
A disease, an unhealed vacuum, a myth fallen into disaster.
A pile of fat that stops us from distinguishing what matters.
A mass of gripping beings.
Humanity  collapsed in lies and imprisoned in a poorer truth
will always confuse appearance with substance.
A  jawbone animal draws its origin from the dark corners of despair.

All the valuable theories spring from an intoxication, a loss of control, a capacity of madness thus revival.
The slightest honest word demanded some strength from me.
Excruciating; Discordant; Contrary.
A salvaging endeavor.

But my silence is real.



Extracts from the essays of: Emil Cioran “The Evil Demiurge”, Moris Blanchot “The Madness of the Day”, Peter Bichsel’“And Really Frau Blum Would Very Much Like to Meet the Milkman”, Demetris Demetriades: Backstage – ERT 2011, Apostolis Artinos “Obsessive life”, Michael Papadopoulos “The Propeller of a Fantastic Helicopter”.




2011/work in progress/Like you, I forgot./50-1 gallery/Window Project













Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου